Sait Faik Abasıyanık - Sarnıç

“Önümüzde hayat... Her gün bir başka uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz. Halbuki zaman ağır ağır bizimle beraber akan nehir, bir göle varıyordu. Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalanıyorduk.” (s.1)

“Kış, saadetimizi tamamlamak için geliyor. Bahar, aşkımızı tazelemek için. Yaz, damarlarımızdaki çalışma arzusuna biraz tembellik, güneş ve kudret doldurmak için.” (s.15)

Sait Faik Abasıyanık - Son Kuşlar

“Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak. Benden hikayesi.” (s.7)

“Her şeye baktığını söylemiştik. Hiçbir zaman her şeye bütün kalbiyle bakmaması lazımdır.” (s.10)

“Bu manasızlığın ortasında önce herkesi, sonra da sevgilim, bilhassa seni düşünüyorum. Onlarsız, sensiz hiçbir şeyin manası yok. Aşığım da onun için.” (s.30)

“Hiç içinize taş gibi, ağır bir su gibi bir sevgi oturdu mu? Oturmamışsa Allah aşkına vazgeçin şu yazımı okumaktan.”(s.43)

Sait Faik Abasıyanık - Havada Bulut

“Kim, nasıl, hangi bahaneyle onu bana tanıştırdı? Unuttum gitti. Çünkü unutulmayacak yalnız o kaldı.” (s.16)

“İçim ona nehirlerin denize aktığı gibi akıyordu.” (s.16)

“Çocukluk geçirmeyen var mı? Kim bilir, belki o da bir gün kovayla evine bir güneş götürmüştür.” (s.30)

“Büyük hayaller kuralım sevgilim! Ben şimdi böyle yapıyorum.” (s.38)

“İmkanı yok, sen onu artık unutamazsın, her kadında şimdiden sonra o vardır.” (s.44)

“Kitaplardan öğrendim. Muhakkak aşık olmak arzusunu kitaplardan kaptım. Sonra kanıma işledi. Aşık olmalıydım. Saadet denilen bir şey olacak; bulabilir miyim acaba?” (s.89)

“Sevgilim, bizim memleketin çocuklarının ne kadar güzel olduklarını bilir misin? Nasıl bilmeyeyim, deyip gülme; hepsi bana benzemezler. Belki ben bir istisnayım? Hem ben çirkin miyim, sevgilim? Ben de insanoğluyum. Bu, senin beni bir sevmene bakar.” (s.103)

“Bırakalım insanları istediklerini yapsınlar. Herkes kendi hikayesini yazacaktır.” (s.119)